معنی ایران

واژه ی ایران از فارسی میانه اران ( ERAN ) و فارسی باستان آریا ( Ariya ) و اوستا ایریا و آن هم از ایرانی باستان آریا ( arya ) گرفته شده است واژه آریا عنوانی بوده است برای نامیدن همه قبیله های آریایی و هند و ایران 

واژه ی ایران از فارسی میانه اران ( ERAN ) و فارسی باستان آریا ( Ariya ) و اوستا ایریا و آن هم از ایرانی باستان آریا ( arya ) گرفته شده است واژه آریا عنوانی بوده است برای نامیدن همه قبیله های آریایی و هند و ایران این واژه صفت اوستایی آریانا ( aryana ) و به معنی آریایی است واژه ی ایران به  معنی سرزمین آریاها از حالت اضافه جمع آریانا یعنی آریانا ( Aryanam) اوستایی گرفته شده و در فارسی میانه به ایران شهر ( Eranshar ) تبدیل شده است. این واژه در اوستا به گونه ی ایران ویج نیز آمده است به معنی تخمه و نژاد ایرانی در به شکل آریان ( aryan ) و در پهلوی بصورت ایرپارتی (er ) و آریان ( Aryan ) و اران شهر ( Eranshahr ) و اران ویج ( Eranvaj ) نیز آمده است از نظر ریشه شناسی ( انیمولوژی ) - er به معنای نجیب و سلحشور و an ( پسوند نسبت ) به معنی نجیب زادگان آریاییان سلحشوران و اگر an پسوند مکان فرض شود جایگاه سرزمین ایرانیان است واژه ی آریا از ریشه ی فعل ar به معنی ایرانی آریایی. نمونه هایی از اسامی موجود در زبان اوستایی که از واژه ی ایران گرفته شده است.

آریانا ( Airyana ): صفت = آریایی

اریاما ( airyama ): اسم خاص و مذکر= دوست

اریاوا ( airyava ): اسم خاص و مذکر= حامی آریاه

اریارامنا ( Airyaramna) اسم خاص و مذکر= کسی که برای آریاها آرامش و صلح می آورد " اریامنا " (نام نوه ی هخامنش ) " نیای بزرگ داریوش اول )

از صفت airya-raman

 البته ایران از 600 سال پیش از میلاد تا 1935 در عرصه بین‌المللی با نام پرشیا شناخته میشد که در سال 1935 با درخواست رسمی رضاشاه پهلوی همان نام بومی کشور (ایران) در عرصه بین الملل هم مورد استفاده قرار گرفت.